Ons verhaal

Onze zoon is zeven jaar. Al vanaf zijn geboorte is het een pittig mannetje en heb ik altijd het gevoel gehad dat er iets met hem was. Hij was druk, aanwezig, erg fysiek, trapte me als baby al met zijn kleine beentjes vanaf het aankleedkussen en huilde als baby heel erg veel. Tegelijk was het ook als baby en peuter een heel alert mannetje, impulsief en slim. Hij wist bijvoorbeeld toen hij twee was al alle automerken te noemen, al zag hij nog maar een koplamp.

Via verschillende instanties, eerst natuurlijk via het consultatiebureau, later via de huisarts, Maatschappelijk werk en uiteindelijk bij een GGZ organisatie deden we ons verhaal. Het verhaal begon met dat hij wild was, hij deed regelmatig andere kinderen pijn, was thuis regelmatig onhandelbaar. In de loop der jaren werd het steeds erger en werd hij lastig voor zijn omgeving en zichzelf. Eerst op de cr�che, later op school, op de sportclub,� Omdat hij onze oudste zoon is, begin je eerst natuurlijk bij jezelf, �wat doen we verkeerd?� hebben we onszelf regelmatig afgevraagd. Consequent zijn, straffen, discipline bijbrengen, video� home training, reflectie op ons gedrag, gesprekken, gezinstherapie, apart zetten, negeren, boeken lezen, anderen om raad vragen, tot ik tenslotte ten einde raad bij de huisarts ben binnengerend of ze me alsjeblieft wilden helpen want ik trok het niet meer.

Toen we in 2009 bij de GGZ organisatie de uitslag van het onderzoek kregen, wat we op eigen initiatief hadden laten uitvoeren, vertelden ze ons dat onze zoon kenmerken van ADHD heeft en ODD. De oplossing hiervoor was medicatie volgens de GGZ organisatie en daarnaast weer gesprekken als gezin en als ouders, �hoe ga je om met een kind met deze diagnose�. We stonden versteld toen we te horen kregen dat Ritalin net niet meer voor de zomer geregeld kon worden. Hier waren we nog helemaal niet aan toe en vonden onze jongen, van toen nog zes jaar, nog zo vreselijk jong voor medicijnen. Wat we ons namelijk continue afvroegen was het feit of ze daadwerkelijk uit een middagje testen en een intake met ons konden halen wat er nu voor ons op papier gedrukt stond. En of deze medicijnen voor hem wel de oplossing waren. Het was namelijk niet de hele dag dat hij het gedrag vertoonde wat ik hiervoor omschreef. Er gingen zelfs wel eens dagen voorbij dat het minder heftig was, of helemaal niet.

We zijn de gesprekken en begeleiding weer ingegaan en hebben continue gevraagd of er niet� iets voor onze zoon zelf was. Een vorm van speltherapie, gedragsvaardigheden die aangeleerd konden worden voor zijn leeftijd, maar alle vormen van therapie, groepjes of iets dergelijks begint pas vanaf een jaar of acht.

Toen we in januari 2010 met Ananta in contact zijn gekomen en uitgelegd kregen over de I-Health therapie waren we best sceptisch. Zou dat nou echt werken? �Meridianen en meten via een apparaat, maar we zijn in februari toch met onze zoon naar Ananta toegegaan. Op een grote stoel werd onze zoon op vingers en tenen bedrukt met een soort pen die in en uitklikte. �Het kriebelt mam�, zei mijn zoon tegen me. Bij iedere klik kon ik op een schermpje meekijken en zag ik uiteindelijk allerlei uitschieters en lijnen. Geen idee natuurlijk wat dit allemaal betekende. Toen begon Peter de behandeling. Eerst met een soort doptone in zijn nek met hele hoge tonen, later met een pen met een lampje op zijn hand en voorhoofd. Gespannen keek ik toe hoe mijn kind daar vol belangstelling in de stoel zat en alles vroeg waar het allemaal over ging. Peter kon zien dat er bijzonder veel uitschieters op de gal zaten en dat had dan de betekenis van boosheid, frustratie. Hij legde ook uit dat er in je zenuwbanen, de meridianen, blokkades kunnen zitten, van voor de geboorte zelfs nog, die een belemmering kunnen zijn in ons functioneren. Bij kinderen schijnen deze blokkades vrij snel opgeven kunnen worden door deze methode zodat het weer kan stromen

Drie keer is hij achtereen gemeten en behandeld en na drie kwartier was het klaar. Mijn zoon was wat witjes en zei: �ik voel me moe mam�. Voor het eerst in zijn leven komt hij bij mij op schoot zitten en ontspant! Vouwt zijn armen achter zich om mijn nek en ik voel zijn lichaam op mijn schoot zakken. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld.

Vanaf dat moment is het leven van mijn zoon en daarmee van ons en zijn broertje, zijn leefomgeving, zijn klas, zijn vriendjes, drastisch veranderd. We kunnen hem nu rustig wassen onder de douche zonder dat hij alle hoeken opschiet, hij zoekt veel meer toenadering, wil knuffelen en zoekt geborgenheid wat hij daarvoor nooit deed, we mogen hem nu troosten en komt ook met een zere knie, waar hij in het verleden ontplofte en net deed alsof het niets was, wordt soms nog boos, maar zonder de heftige scheldserenades, deurengooierij en kwaadheid, de drang naar zoetigheid en de dagelijkse speurtocht naar koek en snoep is plots voorbij, hij is zachter geworden en liever naar mensen om �m heen en heel wonderlijk, noemt hij het zelf �mijn nieuwe leven�. Vooral de verandering in gedrag, is echt heel bijzonder. Hij merkt zelf ook dat hij enorm veranderd is en dat hij niet meer vanuit impulsen hoeft te reageren. Peter legde ook uit dat als het ware allemaal een emmer hebt waar 10 liter aan impulsen en informatie in kan. Bij ons kind zat er standaard al 5 in, waardoor hij veel sneller dan bij een ander kind overstroomde en je soms gewoon niet hoorde, of niet meer wist wat hij met informatie, positief of negatief bedoeld, aanmoest.

We hebben eindelijk het kind in huis waar we jaren naar op zoek zijn geweest, die af en toe om de hoek keek, maar die ook heel vaak recht voor ons neus door onze vingers glipte. Hij krijgt ook zoveel complimenten over hoe hij nu is dat ook het stukje gedragsverandering als vanzelf bijna opgepakt is door hem.

Hoewel we begin dit jaar dus nog met onze handen in het haar zaten, zien we nu de toekomst positief tegemoet. We hebben zoveel meer rust gekregen en lachen weer in huis, kunnen weer normaal corrigeren op �normaal� gedrag en met elkaar bouwen aan een positieve toekomst.

(035) 751 20 30